Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Άρθρα’ Category

Το ζήτημα της μετενέργειας των συλλογικών συμβάσεων και ο κίνδυνος περαιτέρω απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων.
Του Γιώργου Γαβρίλη

Η πρωτοβουλία που ανέλαβαν από κοινού οι 9 μεγάλες Ομοσπονδίες του ιδιωτικού τομέα για την αναστολή εφαρμογής της πράξης υπουργικού συμβουλίου (ΠΥΣ) της 28ης Φεβρουαρίου 2012 αναφορικά με την λήξη της μετενέργειας των συλλογικών συμβάσεων, όχι μόνο δεν είχε συμβολικό χαρακτήρα, αλλά επιπλέον αποδείχθηκε μια καίρια ουσιαστική και άκρως αποτελεσματική ενέργεια. (περισσότερα…)

Advertisements

Read Full Post »

πηγη ΑΥΓΗ
1. Η ηγεσία του ΚΚΕ δεν έχει αντιληφθεί ότι η επίθεση στις δυνάμεις της εργασίας και τον λαό είναι ολοκληρωτική και ότι αν δεν αναχαιτιστεί το συντομότερο δυνατόν, θα μείνουμε όλοι να κοιτάμε αποσβολωμένοι τα συντρίμμια και τον φασισμό που γιγαντώνεται πάντα σε έναν ισοπεδωμένο λαό.

Η όποια γραμμή άμυνας των δυνάμεων της εργασίας και του λαού υπήρχε μέχρι χθες έχει σήμερα σπάσει, δεν έχει νόημα να δίνουμε ο καθένας επιμέρους μάχες, ΤΩΡΑ είναι η ώρα της συσπείρωσης και της πλατιάς ενότητας ώστε να αποτρέψουμε την ολοσχερή καταστροφή. (περισσότερα…)

Read Full Post »

Χωρίς δικαίωμα στη νοσηλεία το 30% του πληθυσμού, του Θοδωρή Ζδούκου
Αναδημοσίευση από την Εποχή

Το δικαίωμα στην υγεία είναι αυτό που δέχτηκε τη μεγαλύτερη επίθεση από την πολιτική του μνημονίου και των εφαρμοστικών του νόμων, σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα πεδία της ταξικής πάλης. Και αυτό γιατί:
Αύξηση αυτοκτονιών και νοσημάτων
Είναι απόλυτα τεκμηριωμένο επιδημιολογικά ότι η γενικευμένη φτώχεια, η ανεργία, η καθημερινή ανασφάλεια, η διάλυση των εργασιακών σχέσεων και η συντριβή των εργασιακών ελευθεριών παράγουν περισσότερη αρρώστια και θάνατο.
Είναι ήδη καταγεγραμμένη στη χώρα μας μεγάλη αύξηση των αυτοκτονιών και των νοσημάτων της λεγόμενης κοινωνικής παθολογίας (κατάχρηση ουσιών, αλκοολισμός, ενδοοικογενειακή βία, παραμέληση τέκνων, κακοποίηση κ.λπ.). Εναι επίσης γνωστό πως, από τις χώρες που πέρασε το ΔΝΤ με παρόμοιες πολιτικές, συντελέστηκε μέσα σε λίγα χρόνια μεγάλη αύξηση στους δείκτες νοσηρότητας και θνησιμότητας, που αφορούσε και όλο το σύγχρονο νοσολογικό φάσμα (λοιμώδη, καρδιαγγειακά και κακοήθειες) και αποτυπώθηκε σε μείωση του προσδόκιμου επιβίωσης παρόμοια με την εποχή των παγκόσμιων πολέμων. (περισσότερα…)

Read Full Post »

Ένα άρθρο «ύμνο» για τον ελληνικό λαό δημοσιεύει η γαλλική εφημερίδα Liberation, η οποία παρουσιάζει τους Έλληνες ως το ανάχωμα της Ευρώπης ενάντια στον οικονομικό ολοκληρωτισμό.
Συντάκτης του άρθρου ο Βέλγος Raoul Vaneigem ο οποίος τονίζει ότι «ο ελληνικός λαός σήμερα ηγείται στον πόλεμο κατά του οικονομικού ολοκληρωτισμού», ο οποίος «καταστρέφει παντού τη δημόσια περιουσία, και απειλεί την καθημερινή επιβίωση εκατομμυρίων πολιτών».Ακολουθεί ολόκληρο το άρθρο της Γαλλικής εφημερίδας:
«Όχι, αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, αν και δραματικό, δεν είναι μια καταστροφή. Είναι επίσης μια ευκαιρία. Γιατί η δύναμη του χρήματος έχει, για πρώτη φορά, υπερβεί με ένταση το ρυθμό της μέχρι τότε σταδιακής, σχολαστικής και προσεκτικά οργανωμένης καταστροφής του δημόσιου συμφέροντος και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Και σε μια χώρα τόσο διάσημη για τη φιλοσοφία της ζωής, στον αντίποδα του αγγλοσαξονικού μοντέλου, και διάσημη για την ακούραστη αντίσταση που έχει φέρει στις πολλαπλές μορφές καταπίεσης που προσπάθησαν να τη χαλιναγωγήσουν. (περισσότερα…)

Read Full Post »

Από τις 4 έως τις 8 Μάρτη 1944, η Κοκκινιά έζησε από τις πιο τραγικές μέρες της πολύχρονης ιστορίας της. Έγινε στόχος μεγάλων εχθρικών δυνάμεων. Δυνάμεων που αποτελούνταν από Ναζί, χωροφύλακες, ταγματασφαλίτες που είχαν συγκροτηθεί από τη δοσίλογη κυβέρνηση του Ιωάννη Ράλλη και εξοπλιστεί από τους Γερμανούς καθώς και από τους τσολιάδες του Ι.Πλυντζανόπουλου, του Γ.Σγούρου, του Γκίνου, και του επικεφαλής του μηχανοκίνητου τμήματος της Αστυνομίας Ν. Μπουραντά.
Φυσικά, η Κοκκινιά δεν έμεινε παθητική. Απάντησε ηρωικά, πατριωτικά, χάνοντας εκλεκτά παλικάρια της, μόνο και μόνο για να μην εγκατασταθούν κατακτητές στην πόλη.
 Ολόκληρο το άρθρο στο:

Read Full Post »

απο ISKRA

http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=6637:periorismo-diadiloseon&catid=81:kivernisi&Itemid=198

Read Full Post »

Η βασική αντίφαση του μνημονιακού μπλοκ

Όσες διασπάσεις, όσες ανασυνθέσεις, όσες πρωτοβουλίες του τύπου Για την Ελλάδα Τώρα, όσα νέα κόμματα και να δούμε, το μνημονιακό μπλοκ δεν μπορεί εύκολα να ξεπεράσει αυτή την βασική αντίφαση. Αδυνατεί, με λίγα λόγια, να δημιουργήσει ένα ιστορικό μπλοκ δυνάμεων που θα βασίζεται και στην καταστολή αλλά και στη συναίνεση

Του Ευκλείδη Τσακαλώτου

Από τη μια μεριά τίποτα δεν άλλαξε. Η Συνθήκη ψηφίστηκε, τα ΜΜΕ εστίασαν την προσοχή τους στη βία και έκαναν το παν να φανεί ότι το δίλημμα ήταν, και θα είναι για τα επόμενα Χ χρόνια, όπως το έχει θέσει το μνημονιακό μπλοκ: ή εφαρμόζουμε τη Συνθήκη(ες) ή παίρνουμε τα μπαγκάζια μας και φεύγουμε από το κλαμπ των ισχυρών της Ευρωζώνης. Την Τρίτη ο οίκος αξιολόγησης Moody’s υποβάθμισε την Ιταλία, την Πορτογαλία και την Ισπανία, προφανώς γιατί εκεί τα σταθεροποιητικά προγράμματα πάνε καλύτερα από εδώ. Καμία προοπτική για το τέλος της λιτότητας, της ύφεσης, της ανεργίας.

Από την άλλη, όλα αλλάζουν. Στην Ελλάδα ο κόσμος έχει συνειδητοποιήσει ότι έχει να κάνει με μία κυβέρνηση που δεν έχει σχέδιο ανάκαμψης. Δεν υπάρχει καμία τεκμηριωμένη ανάλυση για το πώς θα φτάσουμε σε ένα χρέος της τάξης του 120% του ΑΕΠ μέχρι το 2020. Κανένας σοβαρός σχολιαστής δεν πιστεύει τις υποθέσεις για τα επιτόκια, για τους ρυθμούς ανάπτυξης, για τα πρωτογενή πλεονάσματα, που έχουν δει το φως της δημοσιότητας κατά καιρούς. Όχι πως το 120% αποτελεί κάποια τελική λύση. Όπως έγραψε και ο Wolfgang Munchau στουςFinancial Times της Δευτέρας, το 120% ανακαλύφθηκε γιατί τόσο είναι το χρέος της Ιταλίας και, όπως όλοι και όλες ξέρουμε, η Ιταλία δεν έχει κανένα πρόβλημα με τη βιωσιμότητα του χρέους της. Άρα το δίλημμα δεν είναι μεταξύ Συνθήκης και εξόδου, αλλά ανάμεσα σε κάποιο σχέδιο και το απόλυτο τίποτα.

Αυτό στο πρώτο επίπεδο. Γιατί, όπως επισήμανε ο Σπύρος Λαπατσιώρας χθες στις “Συναντήσεις”, σχέδιο υπάρχει – να δημιουργηθεί μια οικονομία με φθηνό εργατικό δυναμικό που να εξάγει φθηνά προϊόντα. Από αυτή τη σκοπιά η κατάρρευση της εγχώριας ζήτησης δεν αποτελεί πρόβλημα. Ούτε βέβαια και η γενικότερη επίθεση στην κοινωνία. Το σχέδιο χρειάζεται περισσότερους μισθωτούς, να προλεταριοποιούνται όλο και περισσότεροι από τα μεσαία στρώματα, να μην έχουν τίποτα εκτός από την εργατική τους δύναμη: ούτε πρόσβαση σε μέσα παραγωγής, ούτε σε ακίνητα, ούτε σε κοινωνικές παροχές που αμβλύνουν τα κίνητρα για σκληρή δουλειά σε οποιονδήποτε μισθό.

Μόνο που, όπως επίσης επισημαίνει πάλι ο Σπύρος, αυτά τα πράγματα δεν εφαρμόζονται σε σύντομο χρονικό διάστημα υπό δημοκρατικές συνθήκες. Έχουμε να κάνουμε με διαδικασία που μοιάζει με την πρωτογενή συσσώρευση που εφαρμόστηκε με τόση βία στα πρώτα στάδια του καπιταλισμού. Οι διασπάσεις των κομμάτων του δικομματισμού πρέπει να εξεταστούν από αυτή την οπτική γωνία. Σχέδιο για την αντιμετώπιση του χρέους δεν υπάρχει. Το σχέδιο για την κινεζοποίηση της οικονομίας μας δεν μπορεί, ακόμα, να βρει ιδεολογική νομιμοποίηση και κάποια, έστω, στηρίγματα σε λαϊκά και μεσαία στρώματα. Όσες διασπάσεις, όσες ανασυνθέσεις, όσες πρωτοβουλίες του τύπου Για την Ελλάδα Τώρα, όσα νέα κόμματα και να δούμε, το μνημονιακό μπλοκ δεν μπορεί εύκολα να ξεπεράσει αυτή την βασική αντίφαση. Αδυνατεί, με λίγα λόγια, να δημιουργήσει ένα ιστορικό μπλοκ δυνάμεων που θα βασίζεται και στην καταστολή αλλά και στη συναίνεση.

Η αριστερά έχει τη μεγάλη ευκαιρία να φτιάξει ένα τέτοιο μπλοκ. Στη βάση όχι του εθνικού – πατριωτικού λόγου, αλλά του ταξικού και του δημοκρατικού. Η επίθεση που δεχόμαστε δεν είναι πρωτίστως κατά της Ελλάδας. Συγχρόνως, ο κυρίαρχος λόγος, τόσο στην Ελλάδα όσο και την Πορτογαλία, την Ισπανία και την Ιταλία, στηρίζεται στο ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος και άρα χώρος ούτε για διαβουλεύσεις ούτε για αντιπαραθέσεις πάνω σε αντιπαραθετικά σχέδια. Σε αυτό το πλαίσιο ο κόσμος της εργασίας ψάχνει κοινωνική – πολιτική αντιπροσώπευση. Ας αφήσουμε για άλλους τον επικίνδυνο συνδυασμό εθνικισμού – αυταρχισμού και ας επιδιώξουμε εμείς να στηρίξουμε, να βοηθήσουμε στην αυτοοργάνωση και όσο μπορούμε να αντιπροσωπεύουμε έναν κόσμο που ξέρει ποιες είναι οι ανάγκες του και επιθυμεί να έχει λόγο για το πώς θα αντιμετωπιστούν.

Tο κείμενο δημοσιεύτηκε στις Συναντήσεις της Αυγής

http://rednotebook.gr/details.php?id=4854

Read Full Post »